Sid Meier’s Civilization VII

Yirmi beş yıldır aynı şeyi yapan bir seriyi değiştirmek risklidir. Civilization VII bunu göze alıyor: kampanya artık tek bir kesintisiz akış değil, üç ayrı çağa bölünmüş bir yapı. Her çağın sonunda medeniyetiniz kısmen sıfırlanıyor ve yeni bir kimlikle devam ediyorsunuz.

Çağ sistemi neyi çözüyor

Serinin en bilinen sorunu «kazanılmış oyunu bitirme zorunluluğu»ydu: iki yüzüncü turda kazanacağınız belliyken üç yüz tur daha oynamak. Çağ sistemi bunu çözüyor. Her çağ kendi hedefleriyle geliyor, kendi içinde sonuçlanıyor ve bir sonrakine miras bırakıyor.

Yüz yirmi saatlik oyunumda hiçbir kampanyayı sıkıldığım için bırakmadım. Bu, seride benim için bir ilk.

Çağ sistemi neyi bozuyor

Sıfırlama, bazı uzun vadeli stratejileri anlamsız kılıyor. Bir çağın tamamını bir askerî üstünlük planına ayırdığınızda, çağ sonunda o üstünlüğün büyük bölümü buharlaşıyor. Oyun bunu «tarihsel gerçekçilik» olarak sunuyor; oyuncu tarafında ise emeğin karşılığını alamama hissi doğuruyor.

Fikir tarihsel olarak doğru, oyun olarak henüz adil değil.

Şehirler ve arazi

Şehir kurma en başarılı yenilik. Bölgeler artık araziyle doğrudan konuşuyor: nehir kenarı, sırt hattı, koy. Haritayı okumadan kurulan şehir, on tur sonra kendini gösteriyor. Serinin en tatmin edici karar anları burada.

Yapay zekâ ve diplomasi

Savaş yapay zekâsı belirgin gelişmiş; diplomasi ise hâlâ öngörülemez. Aynı koşullarda iki farklı liderin taban tabana zıt tepkiler vermesi, uzun vadeli plan yapmayı zorlaştırıyor. 1.1 yamaları bunu kısmen düzeltti.

Konsol sürümleri

Kontrol şeması beklenenden iyi çalışıyor; imleç hızlanması ayarlanabiliyor. Switch sürümünde geç oyunda tur süreleri uzuyor ama oynanabilir sınırın içinde kalıyor.

Not gerekçesi

B+ notu, cesur bir yapısal fikrin henüz tam dengelenmemiş hâli için. Serinin bir yıl sonra bambaşka bir yerde olacağını düşünüyoruz; bugünkü hâliyle bile oynanmayı hak ediyor.