Grand Theft Auto VI

Bir oyunu on üç yıl beklemenin tuhaf bir yan etkisi var: artık oyunu değil, beklentiyi değerlendiriyorsunuz. Grand Theft Auto VI’yı yetmiş saat oynadıktan sonra söyleyebileceğim şu — beklentiyi bir kenara bırakınca geriye, tasarım açısından fazlasıyla cesur, yazım açısından seriden alışık olmadığımız kadar olgun bir yapım kalıyor.

Leonida, bir dekor değil

Oyunun geçtiği kurgusal Leonida eyaleti, önceki oyunların şehir haritalarından yapısal olarak farklı. Burada şehir merkezleri arasındaki boşluklar «geçiş alanı» değil; bataklık kasabaları, otoyol kenarı motelleri ve marina kasabaları kendi ekonomileriyle var. Bir görev için üç saat kuzeye gittiğinizde, oraya bir daha dönmek isteyeceğiniz bir sebep bırakıyor oyun.

Bunu mümkün kılan şey teknik gösteriş değil, nüfus tasarımı. Yan karakterlerin günlük rutinleri var: aynı kafede aynı saatte oturan adam, üçüncü gidişinizde sizi tanıyor. Küçük bir detay gibi görünüyor ama açık dünyanın en büyük sorununu — her şeyin sizi beklemesi hissini — belirgin biçimde azaltıyor.

Serinin en büyük değişimi haritada değil, karakterlerin size ihtiyaç duymamasında.

İki başrol, tek hikâye

Anlatı iki karakter arasında bölünüyor ve bu, seride daha önce denenmiş bir yapı. Farkı, bu kez ilişkinin kendisinin konu olması. İki karakterin birbirine güvenip güvenmediği sorusu, oyunun sonuna kadar tam olarak kapanmıyor; ara sahnelerde tekrarlanan küçük tereddütler, finali gerçekten belirsiz kılıyor.

Diyalog yazımı seriye göre daha az karikatürize. Hicivli ton yerinde duruyor ama bu kez hedef, karakterlerin kendisi değil içinde bulundukları sistem. Bu, seriyi «her şeyle dalga geçen» yapıdan çıkarıp daha keskin bir yere taşıyor.

Görev tasarımı: iyi başlıyor, ortada yoruluyor

İlk on beş saat neredeyse kusursuz: her görev yeni bir mekanik ya da yeni bir mekân getiriyor. Ortada, yaklaşık yirmi beşinci saat civarında, tanıdık bir yorgunluk başlıyor — takip et, ele geçir, kaç. Oyun bunu yan içerikle örtmeye çalışıyor ama bu kez yan içerik o kadar bol ki ana hikâyenin temposu zarar görüyor.

Son perde toparlıyor. Özellikle finalden önceki uzun bölüm, seride uzun süredir görmediğim kadar iyi kurgulanmış bir gerilim yapısına sahip.

Teknik ve sunum

PS5’te performans modu 60 FPS hedefini şehir merkezinde bile büyük ölçüde koruyor; yoğun trafik sahnelerinde kısa düşüşler var. Yükleme süreleri ölüm sonrası dâhil dört saniyenin altında. Işıklandırma, özellikle gün batımı saatlerinde, oyunun görsel imzası hâline gelmiş.

Ses tarafında radyo istasyonları yine bir karakter gibi çalışıyor. Türkçe altyazı çevirisi argo kullanımında dengeli; seriye özgü kelime oyunlarının bir kısmı kaçınılmaz olarak kayboluyor ama anlam bozulmuyor.

Not gerekçesi

A+ notunu kusursuzluk için değil, tür üzerindeki etkisi için veriyoruz. Bundan sonra açık dünya yapan herkes bu oyunun nüfus tasarımına cevap vermek zorunda kalacak. Orta bölümdeki tempo sorunu gerçek, ama oyunun tamamı yanında ikincil kalıyor.