Subnautica 2

İlk oyunun en güçlü tarafı korkuyu bir düşmana bağlamamasıydı. Karanlık suyun kendisi tehdit ediyordu. Subnautica 2 bu ilkeyi koruyor ve üzerine ilk kez kooperatif ekliyor — bu ekleme, oyunun hem en iyi hem en tartışmalı kararı.

Aşağı inmek

Serinin keşif eğrisi yine kusursuz kurulmuş: her yeni derinlik katmanı yeni bir ekipman gerektiriyor, her yeni ekipman yeni bir korku eşiği açıyor. İlk kez iki yüz metrenin altına indiğinizde oyun size hiçbir şey söylemiyor; sadece ışık azalıyor ve ses değişiyor.

Kırk dört saatte haritanın tamamını görmedim ve bu iyi bir işaret. Oyun sizi bir tamamlama listesiyle kovalamıyor.

Kooperatifin bedeli

Dört kişiyle oynadığımızda üs inşası gerçek bir iş bölümüne dönüştü: biri kaynak, biri planlama, biri keşif. Mekanik olarak çok tatmin edici. Ama ilk oyunun o boğucu yalnızlığı — telsizden gelen sesin tek insan teması olması — kaçınılmaz olarak kayboluyor.

Yanınızda biri varken karanlık su, korkutucu bir mekân olmaktan çıkıp bir arazi hâline geliyor.

Geliştiricinin bunu bildiği belli: tek kişilik oyunda telsiz diyalogları belirgin biçimde daha yoğun. Seriyi ilk kez oynayacaklara tek başına başlamalarını öneririz.

Üs kurma ve envanter

İnşa sistemi genişlemiş; enerji yönetimi artık gerçek bir kısıt. Buna karşılık envanter, geç oyunda sıkıcı bir yönetim yüküne dönüşüyor. Otomatik sıralama var ama depolama kapasitesi ilerlemeyle orantılı büyümüyor.

Teknik

PC’de yüksek ayarlarda akıcı; su altı hacimsel ışık efektleri en pahalı ayar. Konsolda 60 FPS modu derin biyomlarda kararlı. Yükleme kesintisi yok; harita tek parça.

Not gerekçesi

A− notu, keşif tasarımındaki ustalık ile tonun seyrelmesi arasındaki dengeden çıkıyor. İlk oyunu sevenler için hâlâ kolay bir tavsiye.