Metaphor: ReFantazio

Bir seçim kampanyasını rol yapma oyununa çevirmek fikri kâğıt üzerinde tuhaf duruyor. Metaphor: ReFantazio, bunu yalnızca yapmakla kalmıyor; türün en tanıdık yapısını — takvim, arkadaşlık bağları, zindan turları — bu fikrin hizmetine sokuyor.

Takvim, bu kez bir sayaç

Oyunun takvim sistemi, benzerlerinde bir yaşam simülasyonu katmanıydı: gününü nasıl geçireceğine karar verirdin. Burada takvim, kampanyanın geri sayımı. Bir kasabada geçireceğin gün, başka bir kasabada kaçırdığın destek anlamına geliyor. Bu, tercih mekaniğine seride hiç olmadığı kadar ağırlık veriyor.

Sonuç, oyunun sonuna doğru hissediliyor. Yetmiş saatlik oyunumun son on saatinde, ilk günlerde verdiğim önemsiz görünen kararların oy dağılımını değiştirdiğini gördüm.

Arketipler

Sınıf sistemi «arketip» adıyla geliyor ve karakterlerin kişisel hikâyeleriyle doğrudan bağlı. Bir karakterin korkusuyla yüzleşmesi yeni bir arketip açıyor; mekanik ilerleme ile anlatı ilerlemesi aynı şey hâline geliyor. Türde sık denenen ama nadiren bu kadar temiz kurulan bir bağ.

Sınıf değiştirmek burada bir menü işlemi değil, karakterin bir şeyi kabullenmesi.

Dövüş ve zindanlar

Dövüş iki katmanlı: zayıf düşmanlar gerçek zamanlı temizleniyor, güçlü olanlar sıra tabanlı sisteme geçiriyor. Bu, tür içindeki en can sıkıcı sorunu — zayıf düşmanlarla vakit kaybetmeyi — zarifçe çözüyor.

Zindanların kendisi ise oyunun en zayıf halkası. Görsel olarak etkileyici ama yapı olarak tekrarcı; koridor, oda, patron. Üst yapının yaratıcılığı burada devam etmiyor.

Sanat yönetimi

Arayüz tasarımı üzerine ayrı bir yazı yazılabilir. Menülerin kendisi bir estetik beyan; renk, tipografi ve hareket birlikte çalışıyor. Oyun oynarken menü açmayı zevkli hâle getirmek küçük bir başarı değil.

Not gerekçesi

A notu, türün kalıplarını bozmadan onları anlamlandırmayı başardığı için. A+ olmamasının tek sebebi zindan tasarımı ve ilk on saatteki tempo.